Webhosting omvat shared en managed hosting, virtuele en dedicated servers, beheerde WordPress en domeinregistratie. Organisaties gebruiken hostingpartijen om websites en webshops, e-mail, kleine applicaties en DNS te draaien, vaak met de aanbieder ook als beheerder van back-ups, certificaten en updates.
Een hostingpartij heeft verregaande toegang: ze kan de bestanden, databases en logs op uw server lezen, beheert netwerk en DNS en heeft bij managed oplossingen vaak uw inloggegevens in handen. Digitale infrastructuur is een van de sectoren onder NIS2, dus grotere aanbieders hebben risicobeheers- en meldplichten. Soevereiniteit hangt daarom af van bedrijfsstructuur én van de serverlocatie: een Europees merk kan deel uitmaken van een niet-Europese groep, en een datacenter in de EU kan weer door een ander bedrijf worden gerund.
Controleer bij de keuze wie de hostingpartij bezit, welke datacenters en subverwerkers worden gebruikt, of back-ups gescheiden worden bewaard en of u domeinen op eigen naam kunt registreren en verhuizen. Kies liever een controlepaneel en stack op open software, zodat verhuizen kopiëren van data is en geen herbouw.